O filmach zza oceanu
Blog > Komentarze do wpisu
Obejrzane, niezrecenzowane

Nie było mnie tu sześć lat, więc zaległych recenzji nie nadrobię, ale starym zwyczajem krótko przedstawiam wybrane filmy, które widziałam w ciągu ostatnich mniej więcej dwóch lat.  

Lady Bird – obejrzany niedawno. Błyskotliwy, śmieszny i inteligentny film o dorastaniu. Saoirse Ronan i Greta Gerwig mają swoje zasłużone pięć minut.

Paddington 2 – Od czasów trylogii Toy Story nie było tak dobrego filmu familijnego. Dwójka równie dobra co jedynka. Nikt w kinie nie śmiał się głośniej ode mnie.

Molly’s Game – Jeśli podobał wam się The Social Network sprzed paru lat, to i Molly’s Game powinno. Aaron Sorkin jest mistrzem dialogu, a ja uwielbiam Jessicę Chastain.

Star Wars: The Last Jedi – Lepsze niż Force Awakens, ale przyznam, że obejrzałam bardziej z konieczności niż z wielkiego wyczekiwania.

Blade Runner 2049 – Cudowne zdjęcia, może ciut za długie i Gosling z Indianą Jones w rolach głównych. Warto.

Dunkirk – Oj, cierpiałam na tym filmie. Zdecydowanie przereklamowany, nudny i nie wciągający. Panie Nolan, rób pan lepsze filmy.

Baby Driver – Jazda bez trzymanki. Prawdziwy letni blockbuster z muzyką wgniatającą w fotel. Plus Don Draper jako ten zły.

Atomic Blonde – Hell, yeah. Charlize Theron w najlepszych płaszczach i butach kicks ass. Się dziewczyna natrenowała do tego filmu.

The Lego Batman Movie – Fajnie się oglądało w kinie, a tekst „Iron Man sucks” wszedł do domowego słownika. Oryginalny Lego Movie lepszy jednak.

Jackie – Eh. Taki sobie portret Jacqueline Kennedy. Portman dobra, ale reszta mało ciekawa.

Moonlight – Doceniam ważny temat, ale nie porwało mnie. No i to rozdanie Oskarów, gdzie wygrało La La Land, a potem Moonlight. Niewybaczalne.

Manchester by the Sea – Jeden z tych dobrych i emocjonalnych filmów, których nie da się obejrzeć po raz drugi. Affleck w roli życia. Lucas Hedges zaczyna holywoodzką karierę.

Lion – Aj, spłakałam się jak bóbr na tym filmie. Co za historia małego chłopca zagubionego w wielkim mieście.

La La Land – Genialna muzyka, przyjemnie zagrana historia przez Ryana Goslinga i Emmę Stone. Pierwszy raz w historii wyszłam z kina i nuciłam główną piosenkę.

Sing – Zgrabnie im to wyszło – dużo popularnych piosenek, dobra historia, znane głosy w obsadzie. Taron Egerton w roli głosu Johnny’ego objawieniem.

Nocturnal Animals – Drugi film Toma Forda. Mroczny i niepokojący. Może być.

Fantastic Beasts and Where to Find Them – Spin-off Harry’ego Pottera. Fajny.

Arrival – Ziew. Myślałam, że będzie co najmniej drugi Interstellar, a tu skucha. Dobry pomysł, ciekawe zakończenie, ale wszystko co w środku nudne.

Sully – Clint z Tomem opowiadają o lądowaniu samolotem na rzece. Może być, ale bez szału. Z Clinta uchodzi powietrze ostatnimi laty, niestety.

Bridget Jones’s Baby – Ubaw po pachy dla tych, którzy znają dwie poprzednie części. Śmiałam się do rozpuku.

Jason Bourne – Bourne stary, ale jary. To nie to samo, co Tożsamość Bourna, która notabene w ogóle się nie zestarzała, ale Damon daje radę.

The Nice Guys – Wszystkie najlepsze gagi pokazane w trailerze. Obejrzeć i zapomnieć.

Hunt for the Wilderpeople – Perełka, polecona przez Hjuston aka Tranikową. Przygody zbuntowanego nastolatka w nowozelandzkim buszu. Kapitalne i śmieszne.  

Passangers – Ładnie, romantycznie i w kosmosie. Mistrzostwo świata to nie jest, dla odmóżdżenia można zobaczyć.

Florence Foster Jenkins – Meryl Streep w roli najgorszej śpiewaczki świata. Tego nie da się słuchać, ale da się oglądać. Świetny Hugh Grant w roli męża.  

Denial – Dramat sądowy o zaprzeczaniu holocaustowi. Solidne, świetne zagrane kino.  

To na razie tyle.

czwartek, 01 lutego 2018, aniabuzuk
TrackBack
TrackBack w tym blogu jest moderowany. TrackBack URL do wpisu: